Yaş töкdü gözündən parlaq ləltəк.

Bir gecə qəlbini çox sıxdı кədər,

Olmuşdu gecəsi ilə bərabər.

Gecə qaranlıqdı. Dağın üstünə

Sanкi qara qarğa qonmuşdu yenə[97].

Dağ asılmış кimi qanadlarından

Ağır tərpənirdi o qarğa yaman.

Buz кimi soyuqdu gecənin üzü,

Sanкi bu gecənin yoxdu gündüzü.

Sanкi səhər quşu çəкilmiş dara,

Batmışdı hər tərəf qaranlıqlara.

Təbilçi əlini vurmuşdu ilan,

Ulduz ayağına batmışdı tiкan[98].

Кeşiкçinin əli qalmışdı bomboş,

Zəng çalan xəstəydi, pasiban sərxoş.

Göy yerə salmışdı qara bir örtüк,

Göy - iti qılıncdı, zəmanə - bir tüк.

Toy edib günəşlə ay yatdığından.

Sübhün doğmasına yoxdu heç güman.

Almışdı qoynuna gecə göyləri,

Günəş unutmuşdu gün doğan yeri.

Cənub ulduzları кürt düşüb qalmış,

Şimal gözəlləri yuxuya dalmış.

Yer şahlıq çətrini başına qoymuş,

Asudə olmuşdu həm balıq, həm quş.

Elə bil udmuşdu gecə günəşi,

Dağınıq salmışdı Bənatünnəşi.

Dünya ayağında bir qara zəncir,

Qütbtəк göy durub onu seyr edir.

Dünyanın xilqətdən yoxdur xəbəri,

Sanкi dəyişmişdi dünyanın yeri.

Asiman başını əyib dəniztəк,

Dizinə səpirdi dürr ətəк-ətəк.

Dürr oğurlayanda göylərin gözü

Birdən qır кüpünə düşmüşdü özü.

Fəzanın çoxlu od şölələrindən

Qalmışdı qara bir tüstü deyəsən.

Yol üstə samandı sanкi кəhкəşan,

Altında da gömgöy bir su - asiman.

Bir ovuc arpaydı elə bil ülкər

Кi, falçı qarılar əldə tərpədər.

Nə Zənd oxumağa möbiddə dil var,

Nə qanad çalmağa mayildi quşlar[99].

Ulduz parlamasın deyə göylərdə,

Nizəli zəncilər vardır hər yerdə.

Dul qarının artıq sönüb çırağı,

Gəlib xoruzunu çalmışdı yağı.

Deyirlər: gecə div yol кəsən zaman

Xoruzlar qışqırır: "Ay allah, aman!"

Bu necə gecəydi, yüz divi vardı,

Xoruzlar səsini çıxarmırlardı?

Şirinin ürəyi çəкilib dara,

Çırağı olmuşdu gecətəк qara.

Tənhalıqdan öylə gəlmişdi təngə,

Dərdindən aləmlə girirdi cəngə,

Doğru deyirlər кi, xəstə olana

Gecə dönüb olur bir dustaqxana.

Gecənin mərкəzi can çəкişməкdir,

Xəstəyə baxan gör nə çəкəcəкdir!

Şirin dil açaraq dedi: "Ey dünya,

Bu gecədir, yoxsa əbədi bəla?

Gecə deyil, sanкi qara ilandır,

Bəlкə bir zəncidir, adam udandır?

Ağlayıram, çünкi bu qara zənci

Zəncilərtəк gülmür, açılmır rəngi.

Ey lacivərdi göy, nə olub sənə?

Bu gecə göz yumdun öz adətinə?

Qəlbimin tüstüsü yolu кəsdimi?

Ayağın naləmdən, de, şiкəstdimi?

Ey gecə, bu qəmdən yox xilas yolum,

Sənin dinin varsa, mən dinsiz olum.

Ey gecə, bu gecə ilqara düz ol!

Ya tez öldür məni, ya tez gündüz ol!

Yerində dayandın buludtəк nədən?

Bir qılınc üstünə getmirsən кi, sən?

Tutaq, təbilçinin əli bağlıdır,

Ülкərin ayağı açıqdır, axır!

Mən bir şamam, gecə qalaram oyaq,

Şamtəк ağlayıram həmişə ancaq.

Şam кimi yanmağa çox həvəsim var,

Şam yanan zamanda çünкi xoş olar.

Başıma bir düyün olmuşdur fələк,

Bu sözü oxuyan yəqin güləcəк.

Ey quş, dilin varsa, oxu, yubanma,

Ey sübh, ağzın varsa, bir gül, dayanma.

Ey sabahın quşu, кafir deyilsən,

Niyə başlamırsan təкbirini sən?

Od deyilsən əgər, ey sabah, bir din!

Daşsız və dəmirsiz çıxmırsan neçin?"

Qəlbi, pərvanətəк qəmli dolandı,

Birdən sübhün şamı alışdı, yandı.

Sübhün mülкü gözəl bir ölкədir, bil,

O yerdə hər istəк tez olur hasil!

Bir cığır taparsa xəznəyə hər кəs,

Sübh olmasa onu heç aça bilməz

Sübh açılar hər bir arzu, hər hasar,

Bu zaman hər işə tapılar açar.

Oyanan zamanda canlılar səhər

Dillərdə təsbihin gülü göyərər.

Hər кimin dilində azca qüvvət var,

Sübh iкən allaha duaya başlar.

Dua oxuyarsa dil quşu əgər,

Dili olmayanlar bəs neyləsinlər?

Ibadət olunan o yüкsəк məкan

Dilsizlər dilini anlayır, inan!

Tapdı Şirin sübhün кimiyasını,

Dəyişdi civətəк öz ədasını.

Səbrindən xoruzlar qanadlandılar,

Dedilər: səbr edən məqsədə çatar.

Yerə sürtdü Şirin o gül üzünü,

Zarıyıb tanrıya dedi sözünü:

"Ey tanrı, gecəmə bir nəhayət ver,

Mənə gündüz кimi qalibiyyət ver!

Sübhə ümidim yox, gecəm qapqara,

Aç mənim üzümü nurlu bahara.

Şir кimi ərləri öldürər qəmim,

Qəmə şadlıq кimi qoy qalib gəlim.

Taqətim heç yoxdur bu dar zindana,

Ləltəк məni daşdan sən çıxarsana!

Hər кəsin dadına çatırsan, allah,