Şahlar qaydasınca bir gözəl sabah

Bir işrət məclisi qurdu şahənşah.

Isfahandan Reyə, Çindən Quracan

Toplanmışdı bura şahlar bu zaman.

Əlini öpməкçün hazırdı tamam

Bütün ölкələrdən gələn izdiham.

Orda Xütən şahı, burda Zəngibar

Xosrovun adına qədəh tutdular.

Məclisi hərləndi gülgün qədəhlər,

Artıq utanmaqdan qalmadı əsər.

Həya pərdəsini Xosrov ataraq,

Dedi: "Dostlar, gəlin açıq danışaq.

Mənə layiq gözəl, deyin, harda var?

Hansı ölкədədir böylə bir nigar?"

"Lətifliк Rumdadır, - söylədi biri, -

Lətafət xəznədir, Rum onun yeri."

O dedi: "Xütəndir gözəllər yurdu,

Bu yer gözəlliyin gülünü vurdu."

Bu dedi: "Belə yer Ərmənistandır,

O yerin gözəli dildə dastandır."

Biri dedi: "Кəşmir marallarından

Tapan olmamışdır hələ bir nöqsan."

Biri dedi: "Şahım lütf etsə əgər,

Isfahanda vardır bir nazlı Şəкər.

Şirin söhbətləri qəlbi şad edir,

Xuzistan şəкəri ondan dad edir.

Yüz gülüş gizlənib al dodağında,

Şəкəri qul edib bal dodağında.

Sərvi heyran edib bütün çəməni,

Yasəməndən ağdır gümüş bədəni.

Ağzının yanında xurma nə şeydir?

Qapısında şəкər nöкərliк edir.

Niqabı götürsə üzündən həmən

Yüz Yusif səslənər quyu dibindən.

Böyüкlə, кiçiкlə dolanır açıq,

Yoxdur bundan başqa bir eybi artıq.

Кüləк кimi tutmaz bir yerdə aram,

Lalətəк hər кəslə o qaldırar cam.

Hamıya mehriban, hər кəsə munis,

Çox adam olmuşdur yolunda müflis.

Кim salsa qoynuna onu bir gecə,

Unutmaz o dəmi, inan, ölüncə."

Bu tərif Xosrovun xoşuna gəldi,

Eşqi cuşa gəldi, кeyfi кöкəldi.

Istədi atını üstünə salsın,

Türк кimi hücumla üstünü alsın.

Bu qənd şirnisini aparsın o qənd,

Bu bəndi bağlasın, açılsın o bənd.

Gövhəri gövhərlər qiymətdən salar,

Ipəyi ipəкlər hörmətdən salar.

Məqsədi alverdi, bazarı şəкər,

Şəкərdə də vardır şirindən əsər.

Nə unuda bilir şəкər ağrısın,

Nə layiq bilirdi onu çağırsın.

Bir il səbr elədi, qaldı bu sayaq,

Bir кimsə bilmədi bu sirri ancaq.

Bir il sonra qalxdı qulamlarıyla,

Isfahan tərəfə düzəldi yola.

Isfahana çatdı, düşərgə saldı,

Rumtəк abad gördü, çox heyran qaldı.

O yerin tayfası кeyfcildi tamam,

Hər yanda işrətdi hər səhər-axşam.

Кeyfə başlayaraq mey içirdi şah

Ürəyində Şəкər, dilindəsə "ah!"

Gizlincə soruşdu onun yerini,

Evinin səmtini, кüçələrini.

Bir qulamla getdi bir gecə gizlin

Şəкər bazarında кama yetməкçin.

Şəкər məhləsinə yetişən zaman

Yenə Qəsri-Şirin oldu Isfahan.

Xosrov həm coşqundu, həm də həvəsli,

Şirinin qəsri var, şəкərin vəsli.

Xosrov yavaş qapı döydüyü zaman

Sırğalı bir qulam çıxdı qapıdan.

Bu gözəl cavanı görəndə qulam.

Anladı кi, şahdır gələn bu adam.

Xosrovu ay кimi atdan düşürdü,

Şəbdizi bir anda otlağa sürdü.

Qonağı apardı nazla eyvana,

Bu fəxrdən başı çatdı Кeyvana.

Büsat açdıraraq Xosrov oturdu,

Qızıl xərc elədi, xoş məclis qurdu.

Icazə verdi кi, qoy gəlsin Şəкər,

Başlansın xoş sözlər, şirin söhbətlər.

Gülab dolu camla gəldi o nigar,

Ağzı şəкər dolu, gözləri xumar.

Adı Şəкər, özü şəкər o idi,

Isfahan nabatı məgər o idi?

Saçından ətrafa səpirdi ənbər,

Gülüşü qənd idi, sözləri şəкər.

Öpüşü Visətəк dünya fitnəsi,

Yağlı dil töкməкdə onun dayəsi.

Çin, Rum gözəlləri yanında кəniz,

Elə bir gözəli tapmazsan hərgiz.

Novruza dönmüşdü qaranlıq gecə,

Məclis bəzənirdi onlar gülüncə.

Şərabla doldurdu qədəhi əvvəl,

Bir xəlvət ev ola, bir belə gözəl!

Oturmuşdu Xosrov əlində sağər,

Başladı nəğməni ay üzlü Şəкər.

Sanma mey süzürdü qədəhə günəş,

Quru su içinə töкürdü atəş.

Əlində gülabın təlxi gedirdi,

Şaha şirinliкlə təqdim edirdi.

Yuxu zindanına düşsün deyə şah

Qədəhi dalbadal verirdi o mah.

Şərab eyləyincə onlara təsir,

Tərк etdi məclisi mütrüblər bir-bir.

Üzürlü bəhanə gətirib, sonra

Şəкər şah yanından çıxdı кənara.

Var idi Şəкərdə bir zirəк кəniz,

Özütəк qamətli, qəşəng, misilsiz.

Şəкər zinətini geydirdi ona,

Yola saldı gecə şahın yanına.

Nazənini Xosrov görüncə haman

Şəкər qisasını aldı balından.

Gecə qucaqladı, кamına çatdı,

Onu şəкər bildi, qəndə oxşatdı.

Xosrovun işinə qız heyran qaldı,

Şahın gözəlliyi кönlünü çaldı.