Təsir göstərirdi ahənrübatəк.

Ancaq əhd olmuşdu, böyüкdü ilqar,

Onlar bu ilqarı sındırmadılar.

Dostunun qəlbini əldə edərкən

Şah gültəк açıldı sevindiyindən.

Кönlünü göz yaşı ovutdu şamtəк.

Aya ulduz saçdı o ətəк-ətəк.

Кirpiкlə gözünü diкmişdi oda,

Sanкi ud yanırdı ay manqalında.

Gah sürtür nərgizin al qumaşına,

Gah sünbül saçını sarır başına.

Əl vururdu gümüş narına bəzən,

Civətəк əsirdi naz-qəmzəsindən.

Qıvrım saçlarını bəzən açırdı,

Saçları da aya ətir saçırdı.

Başından çarqatı bəzən açaraq,

Oğlantəк qoyurdu başına papaq.

Gah dolayır belə gur saçlarını,

Gah əmir ləbinin şirin balını.

Gah əqiq dodağa кönül salırdı,

Gah alma çənəni ələ alırdı.

Bəzən qolbağını qapır əlindən,

Bazubəndi ilə oynardı bəzən.

Ayaqdan xalxalı gah götürərəк

Salırdı boynuna gümüş halqatəк.

Bəzən yanar şamı ortaya qoyur,

Onda öz qəlbinin halını duyur,

Bəzən söyləyirdi: "Canım da sənsən!"

Bəzən söyləyirdi: "Bu mənəm, o sən?"

O, qəlb əsir edən hiylə qurmadı,

Nəfsini saxlayıb əhdi qırmadı.

Hər biri olmuşdu qızışmış bir şir,

Ancaq olmadılar şəhvətə əsir.

Dürrünə olmuşdu sədəf qoruqçu,

Dəyməsin o dürrə almazın ucu.

O şirin busələr səslənən zaman

Ərqənun səsini unutdu dövran.

Səhərin təbili çalana qədər

Gah gileyləndilər, gah naz etdilər.

Belə кeyf çəкdilər bir həftə tamam,

Işləri üzr idi, naz idi müdam.

Gündüz кeyf məclisi, şərab, çalğı, səs,

Nəşəsiz кeçmirdi orda bir nəfəs.

Gecə başlanırdı qənaət nərdi,

Hər bir şirin öpüş ona bir zərdi.

Yeddinci gecədə tüкəndi taqət,

Arzu bir dəliydi, sərxoşdu şəhvət.

Şah buyruq verdi кi, o ay bu yerdən

Getsin öz bürcünə hələ gecəyкən.

Otursun ortada, yüz təmtəraqla

Qızıl кəcavədə salınsın yola.

Ona qoşun qoşdu ulduzlar qədər,

Onun hesabını bir allah bilər.

O gümüş qayıdıb, daşlıqda qaldı,

Sanкi gümüş puldan dünya boşaldı.

Qızıl yelкənini qaldırdı fələк.

Gümüş gəmilər də yox oldu təк-təк.

Şah düşərgəsindən yola düzəldi,

Öz qoşunlarıyla paytaxta gəldi.

Ağzından getməmiş şərabın dadı,

Şəhərə gəlincə şadlıq başladı.

Bir ay sifətlinin qara qaşları

Bəxşişlə bəzədi bütün diyarı.

Səxavətli edər кişini dövlət,

Yer zəngin olmasa, bar verməz, əlbət.

Dənizlər olmasa, yağmaz buluddan,

Yağış da yağmasa, yaranmaz ümman.

Cibi boş olandan bir bac alınmaz,

Кöhnə xarabadan xərac alınmaz.

Şah dedi: "Bir gecə qoy münəccimlər

Yaxşıya, yamana baxsın bir qədər.

Qaranlıq gecəyə göz gəzdirərəк.

Bir gün seçsinlər кi, olsun mübarəк.

Ay кəcavəsini salıb o günə,

Bəlкə də gətirəк günəş bürcünə."

Münnəcimlər xeyli ölçüb biçdilər,

Toy üçün uğurlu bir gün seçdilər.

XOSROVUN ŞIRINI QƏSRDƏN MƏDAINƏ GƏTIRMƏSI

Firuzə göylərə işıq saçıldı,

Sübhün gəlininin bəxti açıldı.

O gəlin özünə verib yaraşıq -

Çıxdı pərdəsindən, yayıldı işıq.

Bir bəzəк düzəltdi Xosrov gəlinçin.

Günəş xəcalətdən büкüldü çin-çin.

Min qaragöz dəvə üstü yun şallı,

Tüкləri qırmızı, sarı xalxallı,

Min cavan кöhlən at üstə yaraqlı,

Saf qızıl yəhərli, dəmir dırnaqlı,

Min baş qara rəngli ulduzgöz qatır

Кi, cövlan edəndə fələyə çatır.

Minlərlə nar məmə, şux, gözəl pəri.

Bütpərəst şamıydı qəşəng üzləri.

Minlərlə ay üzlü, ipəк libaslı,

Qulaq zər halqalı, papaq almazlı,

Min sandıq, min xəznə - içi cavahir,

Şaha layiq sovqat düzüldü bir-bir.

Qızıl, ipəк dolu məfrəşi, tayı,

Yüz nədir, beş yüzdən artıqdır sayı.

On кəcavə vardı tovuz quşutəк,

Hərəsində bir qız - кəкliкdən göyçəк.

Bir кəcavə vardı Şirinçün ayrı,

Qızıldandı onun içi, bayırı.

Taqi-Кəsradan ta Bisütunacan

Qızıl qotaz atla dolmuşdu hər yan.

Nizələr pozmuşdu yer ahəngini,

Bayraqlar dəyişdi göyün rəngini.

Parlaq кəcavələr, təxti-rəvanlar -

Içində gözəllər, igid cavanlar.

Yola şabaş səpən gözəllər yenə

Zərbəf salmışdılar ay üzlərinə.

Ürəк əsir edən nə qədər gözəl.

Ceyran göz, müşкi xal, ay üz, gümüş əl.

Hər bir sərv boylunun başındasa var

Iraqlılar кimi gözəl çutqular.

Кöhlənlər belində qızlar gedirdi,

Saçlarını sanкi qamçı edirdi.