Qonaq Kitabı
QƏZƏLLƏR

Ah eylədiyim sərvi-xuramanın üçündür
Aşiq oldum yenə bir tazə güli-rənayə
Məni candan usandırdı, cəfadan yar usanmazmı?
Ləbin əksi gözüm yaşini mey tək laləgun etdi
Ləblərin tək ləlü ləfzin tək düri-şəhvar yox
Ləhzə-ləhzə ləbin anıb edicək əfğanlar
Mehri könlümdə nihan olduğun ol mah bilir
Məgər xab içrə gördün, ey könül, ol çeşmi-şəhlayi
Mənə badi-səba ol sərvi-gülrüxdən xəbər verməz
Mənim kim bir ləbi-xəndan üçün giryanlığım vardır
Mənim tək hiç kim zarü pərişan olmasın, ya rəb
Mərhəm qoyub önərmə sinəmdə qanlı dağı
Məskən, ey bülbül, sənə gəh şaxi-güldür, gəh qəfəs
Möhnəti-eşq, ey dil, asandır deyib, çox urma laf
Müjəm sərçeşmələr mənzil qılan aşüftə məcnundur
Mülki-hüsnün böylə zalim padişahi olmağıl
Mürdə cismim iltifatından bulur hər dəm həyat
Müshəf demək xətadır od səfheyi-cəmalə
Müxalif dövrdən, gülgyn şərabı qanə dəgşirdim
Bağə girdim, səri-kuyin anıb əfğan etdim
Arizin görsə fələk, mehr buraxmaz ayə
Aldı gülzar içrə su əksi-üzari-alini
Aləm oldu şad səndən, mən əsiri-qəm hənuz
Aşiyani-mürği-dil zülfi-pərişanındadır
Bari-möhnətdən nihali-qamətin xəm olmasın
Batalı qanə oxun dideyi-giryan içrə
Bəzmi-eşq içrə şərabımdır sirişki-laləgun
Bəhri-eşqə düşdün, ey dil, zövqi-dünyani unut
Bilməz idim, bilmək ağzın sirrini düşvar imiş
Qamətin xidmətinə sərvin əyilməz başı
Qansı mahin bilməzəm mehrilə olmuş zar sübh
Qaçan kim, qamətindən ayrı seyri-busitan etdim
Qeyrə eylər bisəbəb min iltifat ol nuşləb
Qəbrim daşına kim, qəm odundan zəbanədir
Qəmzə peykanın gözün mən mübtəladən saxlamaz
Qəmindən başə dün həsrət əlilə ol qədər vurdum
Qıymadın sakini-kuyin olana peykanın
Qıl, səba, könlüm pərişan olduğun cananə ərz
Qübari-səcdeyi-rahin xəti-lövhi-cəbinimdir
Qurutmuş qaliba şövq odu Fərhadın közü yaşın
Qılsa vəslin şamımı sübhə bərabər, yox əcəb
Qıldı ol sərv səhər, nazilə həmmamə xüram
Qıldı zülfün tək pərişan halimi xalin sənin
Qəmdən öldüm, demədim hali-dili-zar sana
Degilsən çoxdan, ey gərdun, cahan seyrində yoldaşım
Demiş hər qönçəyə aşiqliyim razın səba derlər
Dərdi-eşqim dəfinə zəhmət çəkər daim təbib
Dəhənin dərdimə dərman dedilər cananın
Dəhənin şövqünü cansuz güman etməz idim
Dil ki, sərmənzili ol zülfi-pərişan olmuş
Dil uzadır bəhs ilə ol arizi-xəndanə şəm
Dostum, aləm səninçin gər olur düşmən mana
Dün könül dildarə şərhi-qəmi-pünhan etdi
Dürdvəş sərgəşteyi-camü xərabi-badəyəm
Dürcdür ləli-rəvanbəxşin, düri-şəhvar ləfz
Bu gün tiğin çəkib, çıxmışdır ol namehriban sərxoş
Budur fərqi, könül, məhşər gününün ruzi-hicrandan
Ey bivəfa ki, adət olubdur cəfa sana
Ey əsiri-dami-qəm, bir guşeyi-meyxanə tut!
Ey kəmanəbru, şəhidi-navəki-müjganinəm
Ey könül, yarı istə, candan keç
Ey geyib gülgyn, dəmadəm əzmi-cövlan eyləyən
Ey göz, ol nərgisi-xunxarə nigah etmə dəxi
Ey gül, nə əcəb silsileyi-mişki-tərin var
Ey məzaqi-cana cövrin şəhdü şəkkər tək ləziz
Ey müsəvvir, yar timsalinə surət vermədin
Ey saçın fikri qamu sevdalərin sərmayəsi!
Ey təğafül birlə hər saət qılan şeyda məni
Ey, hər təkəllümüm xəti-səbzin hekayəti!
Ey xoş ol günlər ki, rüxsarın mənə mənzur idi
Ey fəraqi-ləbi-canan, ciyərim xun etdin
Eylə müstəsna gözəlsən kim, sənə yoxdur bədəl
Eyş üçün bir türfə mənzildir bahar əyyamı bağ
Eşq ətvarın müsəlləm eylədi gərdun mana
Əql yar olsaydı, tərki-eşqi-yar etməzmidim?
Əzəl katibləri üşşaq bəxtin qarə yazmışlar
Əksi-rüxsarın ilə oldu müzəyyin mirat
Əgər çıxsaydı dərdin cismdən, derdim ki, candır bu
Əgərçi iynə tək keçdim cahanın cümlə varından
Ələ alır gəzicək ol güli-rəna ətəgin
Zairi-meyxanəyəm müğ səcdəsidir taətim
Zülfi kimi ayağın qoymaz öpəm nigarım
Yar vəslin istəsən, kəsmək gərək candan təmə
Yar qılmazsa mənə cövrü cəfadən qeyri
Yar hali-dilimi zar bilibdir, bilirəm
Yaxma canım, naleyi-biixtiyarımdan saqın!
Yıxdı saqi bir əyağ ilə məni-əfkarı
Yenə ol mah mənim aldı qərarım bu gecə
Saqiya, mey sun ki, dami-qəmdürür huşyarlıq
Saqiya, cam tut ol aşiqə kim, qayğuludur
Saçın əndişəsi təhriki-zənciri-cünunumdur
Seyr qıl, gör kim, gülüstanın nə abü tabı var
Səba, əğyardan pünhan, qəmim dildarə izhar et!
Səba, lütf etdin, əhli-dərdə dərmandan xəbər verdin
Səbadən gül üzündə sünbüli-pürpiçü tab oynar
Nalədəndir ney kimi avazeyi-eşqim bülənd
Ney kimi, hər dəm ki, bəzmi-vəslini yad eylərəm
Nə görər əhli-cəfa məndə vəfadən qeyri
Nə xoşdur arizin dövründə zülfi-ənbər əfşanın
Nəmi-əşkim mükəddər xatirimdən dəfi-qəm qılmaz
Nihali-sərvdir qəddin, qaşın nun ol nihal üzrə
Nola zahid bilsə küfri-zülfün iman olduğun
Nurini mah mehri-rüxündən alır müdam
Ol ki, hər saət gülərdi çeşmi-giryanım görüb
Od pərivəş kim, məlahət mülkünün sultanıdır
Olsaydı məndəki ğəm Fərhadi-mübtəladə
Olur rüxsarına gün, ləlinə gülbərgi-tər aşiq
Öylə rənadır, gülüm, sərvi-xuramanın sənin
Payibənd oldum səri-zülfi-pərişanın görüb
Pənbeyi-daği-cünun içrə nihandır bədənim
Pərişan xəlqi-aləm ahü əfğan etdiyimdəndir
Razi-eşqin saxlaram eldən nihan, ey sərvinaz
Rəvacın nəqdi-peykanınla bulmuş hüsn bazarı
Rəngi-ruyindən dəm urmuş sağəri-səhbayə bax!
Rəhm et, ey şəh, məni-dərviş çəkən ahlərə
Riştədir cismim ki, dövri-çərx vermiş tab ona
Kuhikən künd eyləmiş min tişəni bir dağilən
Könlüm açılır zülfi-pərişanını görgəc
Könül, yetdi əcəl, zövqi-rüxi-dildar yetməzmi?
Könül, səccadəyə basma ayaq, təsbihə əl urma
Könüldə min qəmim vardır ki, pünhan eyləmək olmaz
Kimsədə rüxsarına taqəti-nəzzarə yox
Kuhkən Şirinə öz nəqşin çəkib vermiş firib
Kuhkəndən gözükür kuhdə asar hənuz
Getdi əldən sənəmin sünbüli-mişkəfşani
Gecələr ta halimə gərdun təmaşa etmədi
Gər deyil bir mah mehrilən mənim tək zar sübh
Gərdi-rəhin, ey əşk, yudun çeşmi-tərimdən
Gərçi, ey dil, yar üçün üz verdi yüz möhnət sana
Göz xətindən mərdümin məhv etmədən bulmaz murad
Gör sirişkim şəbi-hicran, demə kim, qandır bu
Gördüm ol xurşidi-hüsnün, ixtiyarım qalmadı
Görməsəm hər göz açanda ol güli-rəna üzün
Görüb mühlik mənim çevrəmdə bəhri-eşq tüğyanın
Giryədir hər dəm açan qəmdən tutulmuş könlümü
Gəlir ol sərvi-səhi, ey gülü lalə, açılın!
Buraxdı xakə hüsnün afitabi-aləmarayi
Bülbüli-dil gülşəni-rüxsarın eylər arizu
Büti-növrəsim nəmazə şəbü ruz rağib olmuş
Vəh nə qamət, nə qiyamət, bu nə şaxi-güli-tərdir

© 2011 Ədəbiyyat portalı - www.azerlit.info